gedachten, schrijfsels en meer
Dochterlief hield samen met een vriendin de keuken bezet met sushi experimenten, we zagen ons dus genoodzaakt te vluchten, om elders een hapje te gaan eten. We belandden in Dishoek en streken neer bij Andreas, een leuk eettentje net onderaan de voet van de duinen.
Volgens mij heette het menu iets van: “vispeuzelbordje”, althans ongeveer zo.
Echt heel naar dat we buiten de deur moesten eten:)
Kinderen zijn een weekendje weg. Dus leek een bezoekje aan Domburg ons wel aardig. Laat het nou net lunchtijd zijn, toen we aankwamen😀
We stonden voor Eetcafé Markt Zes en het was alweer een tijdje geleden dat we daar voor het laatst hadden geluncht. Een héél tijdje geleden zelfs, want de laatste keer dat we daar waren, was het nog een bruin eetcafé, dat is nu wel veranderd!
Een leuk aangekleed, beetje retro achting, eettentje is het nu, waar de menukaart nog gewoon echte Zeeuwse mosselen presenteert. Geweldig! hadden we net zin in!
Echt weer ouderwets genoten…
Aan mensen met kleine kindertjes is ook gedacht, die kun je opbergen in een kamertje ernaast (de kindertjes bedoel ik). Daar kunnen ze zich uitleven, zonder dat anderen gasten erover struikelen:)
Vandaag heb ik voor mijn werk het Deltapark Neeltje Jans bezocht. Dat was weer even geleden dat ik daar geweest was. Vaag herinner ik mij, daar ooit eens met school een educatieve schoolreis te hebben doorstaan. Toen het hoogtepunt van het uitstapje nog voornamelijk bestond uit: het aanstaren van de machtige water werende bouwwerken, vervolgens een film over die bouwwerken en tenslotte nog miniatuur exemplaar ervan.
Laten we maar zeggen dat het toen niet mijn volle aandacht had…
Vandaag zag ik ook hordes kinderen hun verplichte schooluitje hier beleven, maar nu met een waterpark, zeehonden, zeeleeuwen en waterglijbanen.
Tja, tijden veranderen.
Natuurlijk ontbrak een bezoek aan de Zeeleeuwenshow niet.
Gewillig liet de Zeeleeuw zich letterlijk in de bek kijken door het uitgelaten publiek. De enthousiaste kreten van de zeer jeugdige toeschouwertjes deed mij vermoeden dat de kotertjes hier genoeg inspiratie opdeden, om dit thuis ook eens op de hond uit te proberen..
Bij de Walvisexpo doken we in wereld van de walvis, volgens mij met de bedoeling dat men zich zou wanen in het ingewand van het dier.
Oprecht was geprobeerd hier een serieuze beleving van te maken, door geen of nauwelijks licht te gebruiken. Ik moest dus mijn uiterste best doen mijn weg in het donker te vinden, en niet te blijven steken, in de walvisbalijnen van een op zee gesneuveld exemplaar.
Het was een gezellig uitstapje..
Meer info is te vinden op: www.neeltjejans.nl