Categorie: Blog

Middagje vrij in Zeeland
Hoort u mij slecht? Wat vreemd?
Ben even niet op locatie…

Cuisine Machine heet het festival op het terrein van de oude Machinefabriek in Vlissingen.
Van 18 mei tot en met 20 mei, kun je hier je culinaire hart ophalen tussen de diverse eetkraampjes en foodtrucks.

Hier kun je het best naar toe gaan met een lege maag en een volle portemonnee.

Toevallig zin in een vegaburger, of toch liever een slakkenkroket?
Alles is hier te krijgen.
Thais, Indisch, Afrikaans(hoewel een portie krokodil niet echt mijn ding is, vrees ik), Zeeuws en natuurlijk veel en fast Amerikaans.

De kindertjes amuseren zich wel een tijdje op de verschillende springkussens, of in de zweefmolen.

Ook bij minder goed weer is dit evenement goed te bezoeken.
Zowel binnen als buiten valt er veel culinairs te beleven!

Vandaag een stukje over mijzelf met betrekking tot ‘Bevrijdingsdag’.
Mijn opa (antonius-hendrik-claassen), was marinier op het schip Hr.Ms. De Ruyter.
Hij was één van de gesneuvelden van:‘De slag om de Javazee’. Mijn inmiddels overleden moeder, heeft haar vader dus nooit gekend.
In 1942 werd het schip getorpedeerd door de Japanners.
De laatste jaren besef ik steeds meer dat hij zich op offerde voor de vrijheid waarin wij (nog) leven.
Eerlijk gezegd zie ik ontwikkelingen in de samenleving, die ik gevaarlijk vind.
Groeiend antisemitisme uit meer hoeken dan het facisme.
Groepen en leiders van landen die de holocaust willen ontkennen…
Helaas!
Laten we wat we vieren ook waarmaken!

Het is schandalig dat het schip een paar jaar geleden geplunderd en zelfs volkomen verdwenen is, met medeweten van de Nederlandse overheid, en dat de overledenen nu ergens op Java in een massagraf zijn gegooid!!!

De informatie hieronder komt van Wikipedia.

Het gemis van een vlaggenschip voor de Oost-Indische wateren, het derde schip van de Javaklasse was in de jaren twintig geannuleerd, leidde rond 1930 tot het besluit de De Ruyter te bouwen. De kiel werd op 16 september 1933 gelegd bij scheepswerf Wilton-Fijenoord te Rotterdam. De tewaterlating was op 11 maart 1935. Op 3 oktober 1936 was de afbouw voltooid. Hr.Ms. De Ruyter werd in dienst gesteld in de Oost-Indische wateren.

Het schip was 170,92 meter lang, 15,7 meter breed en had een diepgang van 5 meter. De waterverplaatsing bedroeg 6442 ton standaard en 7822 volgeladen. De motoren van het schip leverden 66000 pk waarmee een snelheid van 32 knopen gehaald kon worden. Het schip werd bemand door 437 man.[1]
De hoofdbewapening van de De Ruyter bestond uit het merkwaardige aantal van zeven kanonnen van 150 mm, opgesteld in drie dubbeltorens en één enkele toren. In het oorspronkelijke ontwerp waren zes kanonnen opgenomen (drie dubbeltorens). Nadat men zich realiseerde dat het schip een eskadercommandant met diens staf moest herbergen werd het ontwerp iets vergroot. Er ontstond toen ruimte voor één extra kanon. Het extra kanon staat in B-positie, op de bak, achter en iets hoger dan de voorste dubbeltoren. Nog iets meer geld uitgeven opdat er plaats kwam voor een dubbeltoren wilde men niet. Indien de kanonnen van de voorste dubbeltoren omhoog gebakst werden, zodat alle drie de kanonnen op het voorschip goed zichtbaar werden toonde het schip van een afstand gelijkenis met de Duitse pantserschepen van de Deutschlandklasse, die op het voorschip een drielingtoren voerden.
Het ontwerp van De Ruyter was op zijn beurt weer een blauwdruk voor dat van de Eendrachtklasse kruisers, die veel groter waren en 10 kanonnen van 150 mm (2×3 en 2×2) zouden voeren.

De secundaire bewapening was relatief licht, en bestond uit 10 kanonnen (of mitrailleurs) van 40 mm in 5 tweelingopstellingen. De opstelling was echter wel goed gekozen op het achterschip: alle vuurmonden hadden een optimaal schootsveld en de vuurleiding was bijzonder goed.
Mede met het oog op lange patrouilles in de uitgestrekte Indische wateren kon de kruiser twee vliegtuigen aan boord nemen. Merkwaardig genoeg overigens, besloot Doorman geen vliegtuigen mee te voeren aan de vooravond van de Slag in de Javazee.
Het ontwerp van de De Ruyter had een aantal goede punten. Toch was het schip voor zijn grootte relatief licht bewapend en licht gepantserd. Zou iets meer geld uitgetrokken zijn, dan zou het schip veel beter uitgerust zijn geweest.

eenheden.

Op 27 februari 1942 voer het schip uit voor de Slag in de Javazee als vlaggenschip van schout-bij-nacht Karel Doorman, die aan het hoofd stond van een internationaal eskader. De opdracht was Japanse konvooien met invasietroepen voor Java beletten om Java te bereiken. De konvooien werden echter niet gevonden. Vervolgens raakte het eskader slaags met een ander Japans eskader, waarbij de Nederlandse kruisers Java en De Ruyter werden getorpedeerd. SbN Doorman verkoos het om met zijn schip ten onder te gaan. In totaal kwamen 345 bemanningsleden van De Ruyter om het leven.[2][5]
Overlevenden
Er werden 109 overlevenden als krijgsgevangenen meegenomen, matroos Klaas Leendert de Bruin (1914-1957) werd gered door een onbekend gebleven schip en de Amerikaan Marvin Edward Sholar (1912) werd gered door de USS S-37.

Op 1 december 2002 werden beide kruisers teruggevonden in de Javazee, bij het eiland Bawean. Een internationale groep duikers die op zoek was naar HMS Exeter stuitte op Hr. Ms. De Ruyter tijdens een zoektocht met sonar. Het schip lag op circa 69 meter diepte, met een kleine slagzij naar stuurboord.[2]

Duikers wisten te bevestigen dat het inderdaad om de De Ruyter ging. De ontdekking kreeg buiten duikkringen weinig aandacht, maar haalde in 2004 nogmaals het nieuws toen uit de De Ruyter en de Java vier scheepsbellen werden gestolen en te koop werden aangeboden. De Koninklijke Marine is weer eigenaar van de scheepsbellen. Een van de bellen is in Soerabaja geplaatst op het Karel Doorman monument. Twee bellen zijn in Den Helder, in het Marinemuseum en in het Commandementsgebouw ‘De Admiraliteit’, en de vierde bel is uitgeleend aan de Kloosterkerk in Den Haag. Ook is een plaquette opgedoken van het wrak, met de belofte van Michiel de Ruyter uit 1641 (op de plaquette staat 1640).
Op 15 november 2016 werd door de Nederlandse overheid bekendgemaakt dat het wrak verdwenen is van de oorspronkelijke vindplaats.[6][7] Aangenomen wordt dat het wrak door een Aziatisch bergingsbedrijf is geruimd om het schrootijzer te verkopen.[8]

Veerse beestenboel
Een rondje Koningsdag in Veere. Gek genoeg heb ik bijna geen marktkraampje gezien op deze dag. Doen ze hier niet aan vrijmarkten? Maar het ziet er wel enorm gezellig uit. De steegjes waren helemaal in Oranje sfeer en in elk steegje was er wel een bijzonder winkeltje te vinden.

Wanneer je dit bordje ziet, moet je tóch wel een kijkje nemen?.
-Zeehondencrèche?-hier in Veere?
Adoptie… gelijk meenemen… Het moet niet gekker worden!

Inderdaad, binnen waren er een heleboel zeehondjes.
Maar voordat ‘dier-en-vriend’ in verweer komen…
Deze schattige zeehondjes zijn volkomen -Partij voor de Dieren- proof.

Tijdens dit rondje Veere, kwam ik veel meer van dit soort dierenliefde tegen.
De Veerenaren lijken het vooral te houden bij pluche zeehondjes, schapen, op stenen konijnen en ijzeren-en keramische vogels.
Wel zo makkelijk in de verzorging!
En het pluche konijn zal tijdens de vakantie vast niet aan de boom worden gebonden.

Niet alleen de zeehondencrèche was iets van:’ hoe kom je erop?’, maar ook
de schaapjes in -De Schapenkop-zijn erg origineel.

Schaapjes, schaapjes en nog een schaapjes. Bij de schapenkop kregen we ter gelegenheid van Koningsdag -een gratis-‘Oranje bittertje’
Na dit drankje was ik trouwens behoorlijk: ‘Oranje boven’:)

bij malle Jantje is het bij de konijnen-af-maar toch blijft de konijnenpopulatie beheersbaar.
De keramische vogels die her en der te vinden zijn, zetten ook al geen stap
Deze beestenboel ben ik nog nergens in stad of dorp tegen gekomen.

Als afsluitertje doken we op een echt leuk tuinterras in Italiaanse sferen.

Kortom een geslaagde Koningsdag beleefd samen met vrienden in Veere.
Hoera,hoera,hoera!

Ik kan maar moeilijk weerstand bieden aan leuke plantjes, bijzondere plantjes, grappige plantjes en zelfs: potjes huis tuin en keukenkruiden uit de supermarkt verdwijnen in het boodschappen karretje,( waarom eigenlijk? Ik had al 3 x rozemarijn, en kwam ik niet voor sla en komkommer?).
Kortom ik kan maar moeilijk weerstand bieden aan welk plantje dan ook.
Daardoor gebeurt het nog al eens dat het bijzondere grut verdwijnt onder planten die graag hun grenzen verleggen binnen mijn tuin.
Jammer, zo heb ik mijn safraankrokus nooit meer teruggezien.
Misschien verstopt onder de Judaspenning of de niet te stuiten akelei.
Om mijn verzamelwoede te stillen had ik twee jaar geleden een tuinorchidee aangeschaft.
Helaas ontwikkelde deze een groeiachterstand en heb ik hem vorig jaar voor het laatst
gespot als een zielig sprietje, stevig ingeklemd tussen mint en meer…
Maar tot mijn verbazing zag ik gisteren een plantje opduiken dat veel weg had van
de vermiste tuinorchidee. Het stond zelfs al in knop.
Snel een foto gemaakt voordat hij weer weg is.
Nu hoop ik dat het inderdaad die orchidee is….